ურსულა

uklg

სულ პირველად რომ გავუგე გემო ინტერნეტს, ბლოგინგს, სულ პირველად რომ შემოვიდნენ ჩემს ცხოვრებაში ადამიანები დისტანციურად, ნამდვილი სახელების გარეშე, რომელიმე სოციალურ ქსელში, ბლოგზე, პირველად რომ შევძელი ამერჩია წიგნი მილიონობით და მილიარდობით წიგნს შორის და არ ვყოფილიყავი შეზღუდული ამ არჩევანში, დაახლოებით 7-8 წლის წინ, გავიგე ურსულას შესახებ. კარგად არ მახსოვს, მაშინ ალბათ მხოლოდ ტოლკინსა და როულინგს ვიცნობდი, აზიმოვსა და ბრედბერის… მართლა არ მახსოვს. იმ პერიოდში შემოვიდა ჩემს ცნობიერებაში ურსულაც. არა მხოლოდ ურსულა, მაშინ ვიგებდი და ვაგემოვნებდი სახელებს, სათაურებს, ციტატებს, ყდებს, რევიუებს; ვცდილობდი კომპიუტერში მეკითხა დამტვრეული რუსულით და ინგლისურით პატარა მოთხრობები მაინც. 2012 წელს თაბახის ფურცლებზე ამობეჭდილ “წყვდიადის მარცხენა ხელის” რუსულ ვარიანტს დღესაც ვინახავ. ძალიან დიდი ხანი ვკითხულობდი, რუსულიც კი ცუდად ვიცოდი.

ცოტა ძნელი სათქმელია რას ნიშნავს ჩემთვის ურსულა. მე ხომ პირადად არც არასდროს მინახავს. მის წიგნებს ვკითხულობდი, ინტერვიუებს, სტატიებს, მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებაც ვიცოდი ხოლმე; არც ყველაფერი მაქვს წაკითხული, რაც დაუწერია. რეალურად, რაც აქამდე იყო, ისევ ის იქნება, როგორი მიუწვდომელიც ახლაა, ადრეც ასეთივე მიუწვდომელი იყო.

12540621_1622732424656679_3258291027853497800_n

ოღონდ, აი ის ხსენებული თაბახის ფურცლები, რომლებიც დროთა განმავლობაში დაიჭმუჭნა და გაშავდა, ზღვამიწეთის მესამე ნაწილი რუსულ ენაზე, რომელიც ბათუმელებმა მაჩუქეს 2013 წელს მაისის წიგნის ფესტივალზე, ის სქრინი, სადაც ირაკლი ბაკურიძე მეუბნება, რომ ურსულა ლე გუინს მალე ქართულად წამაკითხებს, “წყვდიადის მარცხენა ხელის” პირველი ქართული გამოცემა, რომლის ყიდვაც არ დამაცადეს და მაჩუქეს, ჩემი კარგი მეგობრის მიერ ნაჩუქარი ურსულას ავტოგრაფი, მერე ზღვამიწეთის პირველი ნაწილის ქართული გამოცემა, რომელიც მაშინვე არ ვიყიდე, წაკითხული მაქვს მეთქი და მერე ათობით მოვლილი მაღაზია, რადგან ვეღარ ვშოულობდი და რატომღაც სასოწარკვეთილი ვიყავი, “Dispossessed”-ზე დაწყვეტილი ნერვები, ურსულას წიგნები, რომლებიც ორ-სამჯერ მაქვს წაკითხული, ერთი არც ისე კარგი, მაგრამ მაინც უსაყვარლესი ანიმე, ზღვამიწეთის შესახებ – არ ვიცი ალბათ კიდევ ბევრი რამ, ცხოვრების რაღაც ეტაპზე რომ განმსაზღვრავდა, ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანი იყო.

10425361_1485621275034462_4078193085793150098_n

კიდევ უფრო მნიშვნელოვანი იყო იმიტომ, რომ ეს ჩემი აკვიატებული სიყვარული, ათობით, ასობით და სულაც ათასობით წლის წინ გარდაცვლილ მწერალს არ ეხებოდა. ურსულა არსებობდა, ცოცხალი იყო, თითქოს ერთი ხელის გაწვდენაზე, პატარა იმედის კონცხივით დაცარიელებულ და გამოფიტულ დღეებში.

იმ პერიოდებში, როცა ურსულას წიგნებს ისევ ვუბრუნდებოდი, ყველა ჩემი არგუმენტი ურსულას ციტატებით იყო გამყარებული. შეიძლება უბრალოდ ასე გამოვიდა და მისი ნიშა ჩემთვის სხვა მწერალს შეევსო, რომლებიც ასევე ძალიან მიყვარს და რომლებიც მერე, დროთა განმავლობაში წავიკითხე, მაგრამ მაშინ ურსულა იყო. პირველი ასეთი მწერალი და ცოცხალი ადამიანი იყო.

ზუსტად არ მახსოვს რამხელა ვიყავი როცა გავიაზრე, რომ სიყვარული ტკივილივით ან მსგავსი გრძნობასავით კონკრეტულ მომენტში ფიზიკურად შეგრძნებადი ემოცია არაა. და პირველად ჩემი დის მიმართ გავიაზრე ეს ემოცია. მერე დედა იყო. და მერე იყო ურსულა. ოღონდ მყვარებოდა ურსულას ნაწერები ჩემი არჩევანი იყო, ჩემი გადაწყვეტილება, ჩემი აღმოჩენა, ჩემი არკადია.

ხომ ვამბობ, როგორი მიუწვდომელიც გახდა, ისეთივე მიუწვდომელი იყო, მაგრამ ახლა ერთი მხრივ, ჩემი საყვარელი მწერალი ურსულა ლე გუინი მოკვდა, მეორე მხრივ, რაღაც ისეთი, რაც ამ ყველაფერს ხელშესახებს, ნამდვილს ხდიდა.

ძალიან დამწყდა გული, მაგრამ არ მიტირია, ერთხელ დავპოსტე ფბ-ზე აღელვებულმა, მერე საქმეებს მივუბრუნდი. ახლა ნელ-ნელა ვიაზრებ. დავყურებ ჩემს წიგნებს, ჩემს ავტოგრაფს და ახლა ისინი მარტო ჩემია. თითქოს რაღაც კავშირი გაწყდა.

ერთხელაც ძალიან, ძალიან მეტკინება, ვიცი. ჯერ არა. მაგრამ ვიცი ცუდი დღე მელის, როცა ეს ამბავი ჩემამდე მთელი თავისი სიცხადით მოვა.

“შენ მოკვდები. სამუდამოდ არ იცხოვრებ, არც სხვა ვინმე ან რამე. არაფერია უკვდავი. ოღონდ მხოლოდ ჩვენ მოგვეცა ცოდნა იმისა, რომ უნდა მოვკვდეთ. და ეს საოცარი საჩუქარია: სულის საჩუქარი. რადგან ჩვენ მხოლოდ ის გვაქვს, რაც ვიცით, რომ უნდა დავკარგოთ, რაც მზად ვართ, რომ დავკარგოთ… ეს სული, რომელიც ჩვენი ტანჯვაა, და ჩვენი საუნჯე, და ჩვენი ადამიანობა, ვერ მოითმენს. შეიცვლება და წავა, ზღვის ტალღასავით. შეაჩერებ ზღვის მოქცევას ერთი ტალღის გადასარჩენად, საკუთარი თავის გადასარჩენად?”

ასე წერდა ურსულა. Requiescat in pace Ursula, amo. 

a054a7f2af81ac2713cb52841fde63d0_original

Advertisements

2 thoughts on “ურსულა

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s