დროის უკმარისობა

ორშაბათია. მგონი მთელი ღამე გადაუღებლად წვიმდა, მაგრამ ახლა მზე ანათებს, თბილა, ნიავი უბერავს. დილა აღარ არის, უკვე პირველის ნახევარია, მაგრამ მაინც – მშვენიერი დასაწყისია.

გუშინ ძალიან დამღლელი დღე მქონდა, საღამოს ძალიან სენტიმენტალური წიგნი წავიკითხე, ამიტომ თითქმის ათი საათი მეძინა. გვიან ავდექი და ნაცემივით ვარ.

უკვე მერამდენედ. ჰოდა, რისი თქმა მინდოდა ამით. ვერ გამიგია მე ვერ ვასწრებ ცხოვრებას თუ ლოგიკურია რომ ვერ ვასწრებ. რატომ ხდება რომ ფილმებში ჩემი ასაკის ხალხმა ზოგჯერ უკვე ყველაფერი იცის, ყველაფერი ისწავლა, ყველგან იმუშავა, იმოგზაურა, ახლაც მათი დღეები უკიდურესად გრძელია. ფილმებში ერთ დღეში ასწრებენ დილით ადრე ადგომას, ვარჯიშს, საუზმობას, მეგობრის ნახვას, სამსახურში წასვლას, მათი ერთსაათიანი ლანჩიც როგორღაც იტევს ქალაქის მეორე ბოლოში გასვლას და რაღაც სხვა საქმეს, საღამოობით სახლშიც ბრუნდებიან, კიდეც ისვენებენ, კითხულობენ, მერე რომელიმე სპორტულ მატჩზე და/ან მეგობრებთან მიდიან, კიდევ რაღაცას სწავლობენ… დაუსრულებელი წრეა. ფილმებში ყველაფერს ასწრებენ. სავსე ცხოვრებით ცხოვრობენ.

და მე? მე წელიწადში ათი თვის განმავლობაში ისეთი რეჟიმი მაქვს, რომ ორი კვირით ადრე უნდა ვიცოდე ყველაფერი, რასაც ვაპირებ. წინააღმდეგ შემთხვევაში ან ლექციებს ვაცდენ (ყველაზე ხშირად), ან მოსწავლეებს ვუცდენ, ან არ ვთარგმნი და არ ვარედაქტირებ. ან უბრალოდ არ მძნავს. ზოგჯერ დღეები არ მძინავს. და ამ დროსაც კი ვერ ვასწრებ იმის ნახევარსაც კი, რასაც ფილმებში ახერხებენ.

ამ წელს სამი თვე მქონდა ისეთი, დღემდე რომ ვამაყობ. ამ სამ თვეში ვახერხებდი ყველაფერს, ვარედაქტირებდი წიგნს, მყავდა ოცამდე მოსწავლე, დავდიოდი უნივერსიტეტში, ვნახულობდი მეგობრებს, ვკითხულობდი წიგნებს და მეძინა ნორმალურად. ყოველ დღე. ვმუშაობდი საოცრად პროდუქტიულად.

დროის მენეჯმენტი ყველაზე სასარგებლო რამეა, რაც კი ადამიანმა შეიძლება იცოდეს. როცა შეგიძლია არც ერთი წუთი არ დაკარგო, მოასწრო ყველაფერი, უბრალოდ არ შეიძლება ადრენალინმა არ გაგაბედნიეროს. ამ დროს ყველაფერი გაქვს რაც გჭირდება – მიზანი, თავდაჯერებულობა, საკუთარი თავის რწმენა, ოპტიმიზმი, კმაყოფილების განცდა, ყურადღება, ზრუნვა, და რაც მთვარია, შედეგი.

სექტემბერი ყოველთვის გარდატეხის თვეა ჩემთვის, გარდამავალი დროა, სწორედ ამ დროს ვიწყებ რეჟიმის დალაგებას და სწორედ ამ დროს ვგრძნობ მთელი სხეულით, რომ მთავარი მონდომებაა და ფილმის გმირობის გარეშეც შეიძლება ყველაფრის მოსწრება.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s