ინტერვიუ მელომანთან

გიორგი კილაძე: Soffi Melomanny–ის ლიტერატურული და არა მარტო არამარტო ლიტერატურული CV.

Soffi Melomanny: ვარ ლიტერატურის მოყვარული ადამიანი, ვკითხულობ ყველგან და ყოველთვის – თითქმის ყველაფერს, ცუდსაც და კარგსაც, თუნდაც იმიტომ, რომ შედარება და გაანალიზება შევძლო.

არალიტერატურულად კი ვარ აბიტურიენტი, სკოლის მოსწავლე, რომელსაც გარკვეული გეგმები აქვს მომავალთან და ლიტერატურასთან დაკავშირებით.

გიორგი კილაძე: Soffi Melomanny კიდევ ერთხელ: “დაგროვილი სათქმელის მაგვარი”, გაიხსენე…

Soffi Melomanny: არ მეგონა ოდესმე ამას თუ ვიტყოდი, მაგრამ თურმე მკითხველობას დიდი ნებისყოფა, სიძლიერე და პიროვნულობა სჭირდება, რათა ადამიანმა საკუთარი მე წიგნებში არ ჩაკარგო. წიგნები კარგია, მაგრამ მათ ღირსეულად უნდა დაუხვდე, რომ არ ჩაგითრიოს, არ გადაგყლაპოს, შენი “მე” არ დაგაკარგვინოს. საკუთარი აზრის, შეხედულებების შენარჩუნება უნდა შეძლოს თორემ ადამიანისგან აღარც მკითხველი დარჩება და აღარც პიროვნება.

გიორგი კილაძე: ბლოგერი ხარ, რა არის შენთვის ‘ბლოგერობა’, საერთოდ, რატომ ხდებიან `ბლოგერები? “ შენი კოლეგა, მოლო ბლუმივით “Express yourself” ოფციაა” ხომ არაა?

Soffi Melomanny: მოლიმ იცოდა რასაც ამბობდა, გააზრებული ადამიანისათვის ბლოგი მართლაც თვითგამოხატვის საშუალებაა, მაგრამ დღეს ძალიან მომრავლდნენ საკმაოდ მცირე ასაკის ბლოგერები, რომელთათვისაც ბლოგი პირადი დღიური უფროა. თუმცა ალბათ უნდა დავიცადოთ, ყველანი დაბლიდან ვიწყებთ, მწვერვალზე არავინ იბადება. ისე კი ბლოგერებს მაინც ორ ნაწილად დავყოფდი, ისინი ვისთვისაც ბლოგი წერის საშუალებაა და ისინი, ვისაც ბლოგი თვითაფიშირებისათვის სჭირდება.

გიორგი კილაძე: ახალგაზრდა მწერალმა და მთარგმნელმა დავით ჩიხლაძემ ჩემთან საუბარში თქვა: არ არსებობს ადამიანი, რომელსაც ნარცისიზმი გარკვეულწილად არ ახასიათებს. ზოგჯერ მეც ძალიან კმაყოფილი ვარ საკუთარი თავით და ზოგჯერ პირიქით, მისი ატანა არ მაქვს (ძალიან აბეზარი ვინმეა და ბოლოს თავს მაცემინებს). ჩვენ ყველას გვიყვარს საკუთარი თავი და მე ისიც მიყვარს, როცა ამას ვაცნობიერებ _ შენი კომენტარი… შენ თუ გახასიათებს “ნარცისიზმი”? ბლოგზე წერა… ხანდახან მხოლოდ ამოთქმას ხომ არ გულისხმობს?

Soffi Melomanny: რასაკვირველია. ჩემთან მიმართებაში ბლოგი სწორედაც რომ “ხანდახან ამოთქმის საშუალებაა”, თუმცა ძირითადად ეს ამოთქმაც ლიტერატურულია, რადგან მოკლებული ვარ ისეთი საზოგადოების ფუფუნებას, სადაც შევძლებდი კამათსა თუ მსჯელობას ლიტერატურაზე. ნარცისი ვარ, ამ სიტყვის იმაზე მეტი გაგებით, ვიდრე ვისურვებდი. საკუთარი თავი მიყვარს თუ არა არ ვიცი, არ შემიმჩნევია, მაგრამ ძალიან რომ ვაფასებ საკუთარ შესაძლებლობებს – ფაქტია. თუმცა იქნებ ეს არც ისე ცუდია, როგორც მე მგონია.

გიორგი კილაძე: ‘ბლოგერი’ თამარ ბაზღაძე თვლის, რომ: `თანამედროვე სამყაროში ზოგიერთმა მწერალმა თვითონ მოიხსნა საზოგადოების ზნეობის მესაჭის ფუნქცია. მწერალს არც არასოდეს ევალებოდა საზოგადოების აღზრდა, მაგრამ უმეტესწილად მწერალი საზოგადო მოღვაწის როლს თუ არ ითავსებდა, აზროვნებაში ახალი მიმართულების შეტანას მაინც ისახავდა მიზნად და თუკი მისი მიმართულება დროის მოთხოვნებს პასუხობდა, სწორედ იგი ხდებოდა საზოგადოებაში განხორციელებული ცვლილებების ფუძემდებელი, მამამთავარი და მესაჭე _ ეთნხმები? თუ ეთანხმები ისიც მითხარი, რატომ მოიხსნა საზოგადოების ზნეობის მესაჭის ფუნქცია ზოგიერთმა მწერალმა ამაზე თუ გიფიქრია?

Soffi Melomanny: რა გითხრათ… არასოდეს მიფიქრია, რომ მწერალი საზოგადოების ზნეობის მესაჭეა… მე რასაკვირველია მწერალი არ ვარ, მაგრამ თავადაც ვწერ ხანდახან, ბლოგის გარეთაც და საკმაოდ დიდი ხანია მივხვდი ერთ რამეს, რომ  რაც კარგად არ იცი, არ გამოგიცდია, საკუთარი თვალით არ გინახავს და არ შეგიფასებია – მასზე არ უნდა დაწერო. ბევრი მწერალი სწორედ იმიტომ არის ასეთი დიდი – რომ იცოდა რაზეც წერდა, პირადულზე წერდა და მასაშადამე მხოლოდ საზოგადოება არაფერ შუაშია. მწერლები ასახავენ იმას – რისი მომსწრენიც თავად არიან, რაც მათ აწუხებთ, რისი თქმაც სურთ. დოსტოევსკი ასე არ გვეყვარებოდა დღეს, თავის დროზე ასეთი ცხოვრება რომ არ გამოევლო. ცხადია ასეთი განზოგადება მეტად ზერელეს ხდის პასუხს, მაგრამ სწორედ ასევეა განზოგადებული ფრაზა “საზოგადოების ზნეობის მესაჭე”.

გიორგი კილაძე: ისევ თამარი: ლიტერატურა ფართო ცნებაა – როგორც ჟანრობრივი თვალსაზრისით, ისე ფუნქციურადაც. რუსოს, მონტესკიეს და ვოლტერის ეპოქაშიც იქმნებოდა სალონური, გასართობი ლიტერატურა, მაგრამ მსოფლიო ლიტერატურისთვის მნიშვნელოვანი შენაძენი სწორედ ფრანგი განმანათლებლების დანატოვარი აღმოჩნდა, რომ აღარაფერი ვთქვათ მის ისტორიულ მნიშვნელობაზე. დრო იცვლება, დღეს ლიტერატურას იდეოლოგიური დატვირთვა თითქმის აღარ აქვს, მაგრამ სალონურ ლიტერატურას იგივე ბედი ეწევა, რაც ადრე – მას დაივიწყებენ”. – შენი კომენტარი.

Soffi Melomanny: დღევანდელი ლიტერატურა საზოგადოებას და იდეოლოგიას ძალიან დაშორდა. რაც დრო გადის მით უფრო ინაცვლებს იგი კონკრეტულად ადამიანისკენ. იყო დრო, საუკუნეების წინათ, მწერლები წერდნენ საზოგადოებაზე, სახელმწოფოზე, ტრადიციებზე თუ უამრავ სხვადასხვა თემაზე. დრო გადის და მწერლები წერენ ადამიანებზე. იქნებ იმიტომ, რომ სწორედ ესაა უფრო მეტად საინტერესო? სუბიექტს სწორედ სუბიექტი აინტერესებს ყველაზე მეტად.  სალონურ ლიტერატურაზე კი მინდა ვთქვა, რომ ლიტერატურაში არაფერი იკარგება. ყოველთვის მოიძებნება ადამიანი, რომელსაც ისტორიულ, იდეოლოგიურ თუ საზოგადოებრივ მნიშვნელობაზე მეტად ადამიანური გამოცდილება დააინტერესებს, დღევანდელობაც სწორედ ამას მიუთითებს.

გიორგი კილაძე: პოეზიაზე ნაკლებად წერ, თუ არ ვცდები. იცნობ? გიყვარს? როგორ ფიქრობ დღეს პოეტები ერთმანეთისთვის წერენ თუ მკითხველებისთვის? გემოვნებიანი მკითხველის შენეული განმარტება…

Soffi Melomanny: ვიცნობ და მიყვარს მეტნაკლებად. ჩემი ერთადერთი პოეტი ყოველთვის გალაკტიონი იყო და ასეც იქნება. მის შემდეგ ვეღარ ვახერხებ მიყვარდეს სხვა. დღევანდელი პოეტებიდან კი ძირითადად არავის ვიცნობ, რაც წამიკითხავს, სასტიკად არ მომწონს. პოეზია მეტად რთული ხელოვნებაა, ღირსეული შემოქმედნი კი – იშვიათნი.

გემოვნებიანი მკითხველი – განმარტებას უარვყოფ. ხომ გაგიგონიათ, გემოვნებაზე არ დაობენო, ჰოდა ვისაც რა მოსწონს იმას კითხულობს, მე თუ არ ვეთანხმები ეს არაფერს ცვლის.

გიორგი კილაძე: `ტექსტი თოვლის გუნდასა ჰგავს. რაც უფრო კარგად დააგუნდავებ, მით უფრო მტკიცედ შეიკვრება და მიზანსაც ზუსტად მოხვდება~ _ ბატონმა გია არგანაშვილმა ბრძანა ჩემთან საუბრისას. შენ რას ფიქრობ?

Soffi Melomanny: უდავოდ ასეა. რასაც არ უნდა წერდე, დაფიქრება, დაკვირვება, გაანალიზება ყველაფერს სჭირდება. უცებ არაფერი იწერება, ყველაფერი დიდი შრომის, ენერგიის და სწავლის პროცესია. რაც უკეთ დავაგუნდავებთ ტექსტს, უკეთ გამოვხატავთ სათქმელს და მეტი შანსია, რომ მიზანსაც ზუსტად მოხვდება.

გიორგი კილაძე: რას ფიქრობ ზოგადად თანამედროვე ქართულ პროზაზე? შენი აზრით რაზე წერენ ქართველი პროზაიკოსები დღეს? ვის ახალ ნაწარმოებს ელოდები ყველაზე უფრო და რატომ? დარწმუნებული ვარ ბევრს კითხულობ. პლაგიატზე მეტი სასაუბროა თუ გავლენაზე?

Soffi Melomanny: ქართული პროზა ჩემი აზრით საკმაოდ სავალალო მდგომარეობაშია. რამდენიმე მწერალს თუ არ ჩავთვლით, თითქმის ყველა საზოაგაოდების მოთხოვნაზე მუშაობს, წერს იმას – რაც უკეთ გაყიდვადია. იმას კი ვერ ხვდება, რომ საზოგადოება მეტად ჭირვეული რამეა და რისთვისაც დღეს შეგაქებს, ხვალ იმისთვის შეიძლება ჯვარს გაცვას. როგორც ახსენეთ, ტექსტს კარგად დაგუნდავება სჭირდება, თორემ გზაში დაიშლება და თავად ავტორსაც კი გაუჭირდება იმისა მიკვლევა სად დაიწყო…

პლაგიატი თუ გავლენა? პლაგიატი ადვილი საქმეა მათთვის, ვისაც კალამი და ენა უჭრის; გავლენისათვის კი მეტია საჭირო, მეტი სწავლა, მეტი ნიჭი… სამწუხაროდ გავლენასაც იშვიათდ განიცდიან ჩვენი მწერლები, თორემ სულაც არაა დასაგმობი ეს.

გიორგი კილაძე: მწერლისთვის (და ზოგადად, ხელოვანისთვის) წარსული ძალიან ცოტას (თითქმის არაფერს) ნიშნავს _ ბრძანა ერთ-ერთ ინტერვიუში მწერალმა ბაჩო კვირტიამ. ბუნებრივია საქმე შემოქმედებით წარსულს ეხება, ეთანხმები? თუ კი, რატომ?

Soffi Melomanny: მაშინ გამოვა, რომ მწერალნი ნაწყვეტ–ნაწყვეტ ცხოვრობენ, წიგნიდან წიგნამდე. შეუძლებელია დაწერო (შექმნა) შენთვის მნიშვნელოვან, ძვირფას თემაზე, დაიხარჯო ბოლომდე და მერე ეს დაივიწყო. ესე იგი არ მოუნდომებია ბოლომდე მწერალს, არ შეუქმნია ის, რაც სურდა. ჩემი გადასახედიდან ერთი მწერლის შემოქმედება უწყვეტი ჯაჭვია, მის ქმნილებებს შორის კავშირი არასოდეს წყდება და შესაბამისად, წარსული, ისევე როგორც აწმყო და მომავალი, ერთგვაროვნად მნიშვნელოვანია ხელოვანისთვის.

გიორგი კილაძე: “მწერალი ახალ ნაწარმოებს პირდაპირი და გადატანითი მნიშვნელობით, სუფთა ფურცლიდან იწყებს”? – ეთანხმები?

Soffi Melomanny: ისევე როგორც წინა კითხვას – არა. შეიძლება მწერალმა ძირფესვიანად შეცვალოს ხასიათი, თემატიკა, საერთოდ ყველაფერი, მაგრამ სუფთა ფურცლიდან, სულ თავიდან დაიწყოს ყველაფერი – გამორიცხული. მასზე გავლენას ახდენს მისივე წარსული და აწმყო, შესაძლოა მომავალიც კი. ცხოვრებაში არაფერი იკარგება, ერთი აზრიც კი. მწერალი მთელი ცხოვრება ერთსა და იმავე მიზანს ემსახურება, შესაძლოა ეს მიზანი გადაუსხვაფერდეს, ტყავი გამოიცვალოს, მაგრამ საბოლოოდ მაინც იგივე დარჩება.

გიორგი კილაძე: `სხვა რომ არაფერი, ენა ინახავს წარსულს, მწერალიც სწორედ ენიდან, ე.ი. წარსულიდან ამოიზრდება და რამდენადაც დიდი აქვს სიტყვის ძირა ფენებში წვდომის უნარი, როგორც რობაქიძე იტყოდა, იმდენად ძლიერად აესხმება ფრთები ასაფრენად, იმდენად თავის-უფალი იქნება~ _ ბრძანა ქალბტონმა მაია ჯალიაშვილმა, შენი კომენტარი…

Soffi Melomanny: აი აქ კი დასამატებელი ფაქტობრივად აღარაფერია. სწორედაც რომ ენა ინახავს წარსულს, მის გარეშე მწერალი არარაობაა. მართალია მწერალი მხოლოდ სიტყვები არაა, მაგრამ მის გარეშე ბევრიც აღარაფერი დარჩება. რაც დიდი აქვს საფუძველი ამ მხრივ, მით უკეთ გაინავარდებს იგი შემოქმედებით ველებზე.

გიორგი კილაძე: კრიტიკოსს ლიტერატურულ ცხოვრებაში სიმძაფრე შემოაქვს. რამდენად იგრძნობა დღეს ეს სიმძაფრე, თუ ჰყავს დღეს ლიტერატურას კრიტიკოსები, შემფასებლები? ამ კითხვაზე დავით ჩიხლაძის საინტერესო პასუხსაც მოგასმენინებ და შემდეგ კომენტარს გთხოვ _ სიმართლე გითხრათ, კრიტიკოსები არ მაინტერესებს. ძირითადად, ისინი სულ ყოვლისმცოდნეების იმიჯის მორგებას ცდილობენ და ასეთი ხალხი მე არ მომწონს. ლიტერატურულ ცხოვრებაში კი სიმძაფრე ახალ და კარგ ავტორებს შემოაქვთ, ახალი და საკაიფო წიგნებით.

Soffi Melomanny: ერთი მეორის გარეშე არ არსებობს. როგორც მკითხველს სჭირდება წიგნი, ავტორს მკითხველი, ისევე სჭირდება წიგნს კრიტიკოსი და კრიტიკოსს მასალა. პირველი კრიტიკოსი, რომლის ასე ვთქვათ “შემოქმედებას” გავეცანი, თამაზ წივწივაძე იყო. სწორედ მას შემდეგ ვცემ პატივს კრიტიკოსებს. ვგულისხმობ მართლაც ობიექტურ, განათლებულ და ლიტერატურაზე შეყვარებულ კრიტიკოსებს და არა მათ, ვისზედაც უთქვამთ: კრიტიკოსი არშემდგარი მწერალიაო. დაბოღმილი, შურიანი კრიტიკოსისგან არავითარი ხეირი არაა. მაგრამ კარგი მკითხველისგან – სასარგებლო კრიტიკოსი უდავოდ გამოვა.

დღესდღეობით კი როგორი ლიტერატურაც გვაქვს – კრიტიკოსებიც შესაბამისნი გახლავან.

გიორგი კილაძე:, ლიტერატურა და საგამომცემლო საქმე… შენი აზრით, რა მდგომარეობაა დღეს ამ მხრივ, საქართველოში? საკმაო რაოდენობის ლიტერატურული ჟურნალ-გაზეთი გამოდის? უჭირთ ავტორებს წიგნების გამოცემა? ლიტერატურული ჟურნალის, გაზეთის, დაარსება არ გიფიქრია?

Soffi Melomanny:  ლიტერატურული ჟურნალები მეცოტავება. რაც ამ წუთას მახსენდება, ჟურნალი “ჩვენი მწერლობაა”, რომლის რედაქტორს და რამდენიმე წარმომადგენელს პირადად ვიცნობ. ისინი მართლაც დიდ საქმეს აკეთებენ, მხოლოდ თარგმანების ან უხარისხო მასალის წყალობით კი არა, ხარისხიანი, ობიექტური შემოქმედებით არსებობენ. აგრეთვე “ცისკარი”, “ლიტერატურული პალიტრა”… საკუთარ ლიტერატურულ გაზეთზე კი მხოლოდ მაშინ ვფიქრობდი, როცა დიკენსის “პიკვიკის კლუბის ჩანაწერებს” და ელკოტის “პატარა ქალბატონებს” ვკითხულობდი.

გიორგი კილაძე: ,,კაცი, რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარდა” მეოცე საუკუნის სამოცდაათიანი წლების დასაწყისში დაიწერა. მას შემდეგ დიდი დრო გავიდა, თითქმის 40 წელი. როგორ ფიქრობ, რით ჰგავს თანამედროვე ლიტერატურისმოყვარული კაცი ვასიკო კეჟერაძეს. ჰგავს კი საერთოდ? კარცერ ლუქსის, უფრო ზუსტად წიგნის იძულებით შეყვარების იდეაზე რას მეტყვი?

Soffi Melomanny: მერე რა, რომ ორმოცი წელი გავიდა. მკითხველი საზოგადოება დღესაც არსებობს, უბრალოდ გაცილებით მცირე რაოდენობით, რაც ძალიან სამწუხაროა. იძულებით რაიმეს შეყვარება სისულელეა, ასე არაფერი გამოვა, მაგრამ ვიქნები გულახდილი და გეტყვით, რომ რომ შემეძლოს, დიდი სიამოვნებით შევქმნიდი ასეთ კარცერ–ლუქსს და შევეცდებოდი წიგნი შემეყვარებინა ახალგაზრდობისათის.

“ ყველა დროის და ეპოქის ბიბლიოფილი რაღაცით ჰგავს ერთმანეთს. ოღონდ, წიგნების თანამედროვე მოყვარული, ბევრად პრაგმატული მგონია. ვასიკო კეჟერაძე გამოუსწორებელი იდეალისტი იყო, “ქინდლი” რომ დაენახა ვინმეს ხელში, ალბათ, გული გაუსკდებოდა” (მოლი ბლუმი) – შენი კომენტარი.

Soffi Melomanny: კეჟერაძეს ალაბთ მართლა გული გაუსკდებოდა… ის მხოლოდ ბიბლიოფილი არ იყო, როგორც მოლიმ აღნიშნა – თავისი იდეალები ჰქონდა.მე კი მიმაჩნია, რომ მთავარია იყო ბიბლიოფილი, მთავარია კითხულობდე და ქინდლში წაიკითხავ თუ წიგნში, არსებითი მნიშვნელობა არ უნდა ჰქონდეს.

გიორგი კილაძე: თარგმანზე არ გვისაუბრია… როგორ ფიქრობ დღეს ბევრს თარგმნიან, ხარისხიანი თარგმანი სჭარბობს? შენ ვის თარგმნიდი? რატომ? ახლა რას და რატომ კითხულობ? ბოლოს რომელი ქართველი მწერალი წაიკითხე?

Soffi Melomanny: დღესდღეობით უფრო ხარისხიან თარგმანებს ვაწყდები. შეიძლება იმიტომ, რომ უკვე ორიგინალიდან თარგმნიან და არა რუსული გამოცემებიდან. მე თუ შევძელი ოდესმე, სურვილი კი დიდი მაქვს, ისტორიული წყაროების თარგმნას შევეცდები, ძალიან საინტერესო სამუშაოდ მიმაჩნია. ახლა ვირგილიუსით და ჰორაციუსით ვარ გატაცებული, ბოლოს კი “კალევალა” წავიკითხე, დიდი ხანი მქონდა გეგმაში და როგორც იქნა მოვახერხე.

ბოლოს ჭაბუა ამირეჯიბს ვკითხულობდი ქართველებიდან, ძალიან მიყვარს ეს მწერალი.

გიორგი კილაძე: მხატვრული ნაწარმოების წერას როდის დაიწყებ? დაწყებული ხომ არ გაქვს უკვე?

Soffi Melomanny: მცდელობა მქონდა, მაგრამ მივხვდი, რომ ჯერჯერობით ამას ვერ შევძლებ, ცხოვრებისეული გამოცდილება მაკლია საამისოდ, ყველაფერი წინაა, ხელის ჩაქნევას არ ვაპირებ. როდესაც მივხვდები, რომ რის დაწერასაც ვაპირებ ტყუილი არ იქნება, აი მაშინ მეც დავიწყებ წერას.

გიორგი კილაძე: კინორეჟისორი რომ იყოთ, რომელ ლიტნაწარმოებს გადაიღებდი?

Soffi Melomanny: ამას წინათ ვწერდი ბლოგისთვის დიუ გარის “ტიბოს ოჯახზე” და ვიფიქრე, რომ ფილმად კარგი გამოვიდოდა.

გიორგი კილაძე: დაასრულე: მიყვარს მწერალი რომელიც (რომელსაც)…

Soffi Melomanny: წერს გულწრფელად.

გიორგი კილაძე: დაასრულეთ რატომ ვარ (არ ვარ) ისეთი მკითხველი როგორიც მინდა ვიყო…

Soffi Melomanny: მგონი რომ ვარ ისეთი მკითხველი, როგორიც მინდა ვიყო, დაუზარელი, მონდომებული და იმედიანი – რომ მომავალშიც მექნება უფლება მერქვას მკითხველი.

გიორგი კილაძე: რომელ მწერალს, თუნდაც გარდაცვლილს, მიწერ წერილს?

Soffi Melomanny: ძალიან ბევრია ასეთი მწერალი, მაგრამ რადგან მათგან პასუხს ვერ მივიღებ, მირჩევნია ცოცხალს მივწერო – პასუხის იმედით და ეს მწერალი ოდესმე იქნება კიდეც აკა მორჩილაძე.

გიორგი კილაძე: და ბოლოს რას ეკითხებით ყველაზე ხშირად საკუთარ თავს და პასუხი ჯერჯერობით არ იცი? აქვე, კითხვა რომლის პასუხი ზუსტად იცი?

Soffi Melomanny: უპასუხო კითხვები მგონი რომ არ მაქვს, საკუთარ თავთან გულწრფელობის წყალობით. ზუსტი პასუხის მქონე კითხვა… რთული სათქმელია, ცოტა ნამდვილად არაა, ბევრ კითხვაზე მაქვს ზუსტი პასუხი.

Advertisements

4 thoughts on “ინტერვიუ მელომანთან

  1. ეს ბლოგერი თამარ ბაზღაძე რა კარგი გოგო ყოფილა, რა ჭკვიანი და ნაკითხი, რა სერიოზული აბზაცები აქვს როგორ არ ვიცოდი აქამდე, ღმერთმანი 🙂 🙂 🙂

    Like

  2. რაც შეეხება ინტერვიუს, ფრიად საინტერესოა. კიდევ ერთხელ ჩემი გულწრფელი ტაში და “ყოჩაღ”. ამის გამოუქვეყნებლობა ნამდვილად არ ივარგებდა.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s